با تو

تو ز غوغاها رمیده، عقل را بی‌خویش کن
زانک غوغا رهزن آمد، رهزنی بی‌پای شد

مولانا در اینجا "غوغا" را (که می‌تواند نماد جنجال‌های سیاسی، اجتماعی و زودگذر باشد) رهزن حقیقت می‌داند و از ما می‌خواهد که از آن بگریزیم و عقل را به سکوت و درون‌گرایی ببریم.