مولانا/ رباعی 1920

گر صید خدا شوی ز غم رسته شوی
ور در صفت خویش روی بسته شوی

می دان که وجود تو حجاب ره تست
با خود منشین که هر زمان خسته شوی

مولانا / غزل ۲۱۳۸

عشقا چه شیرین خوستی !عشقا چه گلگون روستی!

عشقا چه عشرت دوستی! ای شادی اقران تو!

بی‌تو همه بازارها پژمرده اندر کارها

باغ و رز و گلزارها مستسقی باران تو

رقص از تو آموزد شجر پا با تو کوبد شاخ تر

مستی کند برگ و ثمر بر چشمه حیوان تو

گر باغ خواهد ارمغان از نوبهار بی‌خزان

تا برفشاند برگ خود بر باد گل افشان تو

مولانا / غزل ۷۷۰.....

همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد

چو فرو شدم به دریا چو تو گوهرم نیامد

سر خنب‌ها گشادم ز هزار خم چشیدم

چو شراب سرکش تو به لب و سرم نیامد

چه عجب که در دل من گل و یاسمن بخندد

که سمن‌برِ لطیفی چو تو در برم نیامد

ز پِیَت مراد خود را دو سه روز ترک کردم

چه مراد مانْد زان پس که میسرم نیامد

دو سه روز شاهیت را چو شدم غلام و چاکر

به جهان نمانْد شاهی که چو چاکرم نیامد

خِرَدَم بگفت برپر ز مسافران گردون

چه شکسته پا نشستی که مسافرم نیامد؟

چو پرید سوی بامت ز تنم کبوتر دل

به فغان شدم چو بلبل که کبوترم نیامد

چو پی کبوتر دل به هوا شدم چو بازان

چه همای مانْد و عنقا که برابرم نیامد

برو ای تنِ پریشان تو و آن دلِ پشیمان

که ز هر دو تا نرستم دل دیگرم نیامد

مولانا/ غزل ۱۶۲۴....

دهلی بدین عظیمی به گلیم درنگنجد

فر و نور مه بگوید که من اندر این غبارم

به سر مناره اشتر رود و فغان برآرد

که نهان شدم من این جا مکنید آشکارم

شتر است مرد عاشق سر آن مناره عشق است

که مناره‌هاست فانی و ابدی است این منارم

تو پیازهای گل را به تک زمین نهان کن

به بهار سر برآرد که من آن قمرعذارم

سر خنب چون گشادی برسان وظیفه‌ها را

به میان دور ما آ که غلام این دوارم

پی جیب توست این جا همه جیب‌ها دریده

پی سیب توست ای جان که چو برگ بی‌قرارم

همه را به لطف جان کن همه را ز سر جوان کن

به شراب اختیاری که رباید اختیارم

همه پرده‌ها بدرّان دل بسته را بپران

هله ای تو اصل اصلم به تو است هم مطارم

به خدا که روز نیکو ز پگاه بدید باشد

که درآید آفتابش به وصال در کنارم

تو خموش تا قرنفل بکند حکایت گل

بر شاهدان گلشن چو رسید نوبهارم

مولانا / از غزل ۳۳۲...

مستان خدا گرچه هزارند، یکی‌ اند

مستان هوا جمله دوگانه‌ست و سه گانه‌ست

در بیشه مزن آتش و خاموش کن ای دل

درکش تو زبان را، که زبان تو زبانه‌ست

مولانا/ از غزل ۳۳۰..

از گلشن خود بر سر من یار گل افشاند

وان بلبل وان نادره تکرار مرا یافت

من گم شدم از خرمن آن ماه چو کیله

امروز مه اندر بن انبار مرا یافت

از خون من آثار به هر راه چکیدست

اندر پی من بود به آثار مرا یافت

چون آهو از آن شیر رمیدم به بیابان

آن شیر گه صید به کهسار مرا یافت

آن کس که به گردون رود و گیرد آهو

با صبر و تأنی و به هنجار مرا یافت

در کام من این شست و من اندر تک دریا

صاید به سررشته جرار مرا یافت

جامی که برد از دلم آزار به من داد

آن لحظه که آن یار کم آزار مرا یافت

مولانا / از غزل ۷۸۵ ...

آب ماییم به هر جا که بگردد چرخی

عود ماییم به هر سور که مجمر گیرند

پسِ این پردهٔ ازرق ، صنمی، مه‌روییست

که ز نورِ رخش انجم، همه زیور گیرند

ببخشا خطای مکرر ز ما

به نام خدای جهان آفرین

به هر نیک و بد ، روز و شب آفرین

به یاد خدایی که آذین نمود

قفسهای این عالم آهنین

سلامی به هر صبح و هر نقطه ای از قلم

درودی به هر برگ و جان بلم

به پاس کلامش که از تیر جست

که بر قلب هر آدمش در نشست

به یاد درودش که در خاتمه است

به پاس وجودش که در عالم است

...

نعیما! رعوفی تو از آن ازل

که تابیده ای پرتوی هر غزل

به یادت که در دل شفا می کند

به نامت که از تن رها می کند

به زیبایی ات کو جهان را سپر می کند

نگاه و تن و جان جوان می کند

به آرامشی کو حریم است بر هر دمی

به آن بینشی کو حریف است بر عالمی

به جودی که بودت کفا می کند

به بودی که جودت خفا می کند

رحیما!

ببخشا خطای مکرر ز ما

که در حق هر کم جفا می کند

مولانا / غزل 792....

هله پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد

هله پیوسته دل عشق ز تو شادان باد

غم پرستی که تو را بیند و شادی نکند

همه سرزیر و سیه کاسه و سرگردان باد

چونک سرزیر شود توبه کند بازآید

نیک و بد نیک شود دولت تو سلطان باد

نور احمد نهلد گبر و جهودی به جهان

سایه دولت او بر همگان تابان باد

گمرهان را ز بیابان همه در راه آرد

مصطفی بر ره حق تا به ابد رهبان باد

آن خیال خوش او مشعله دل‌ها باد

وان نمکدان خوشش بر زبر این خوان باد

کمترین ساغر بزم خوش او شد کوثر

دل چون شیشه ما هم قدح ایشان باد

شمس تبریز توی واقف اسرار رسول

نام شیرین تو هر گمشده را درمان باد